ღ♥ღ قروقاطی ღ♥ღ

راهی متفاوت برای ابراز عشق

gharoghati2020 — Mon, 13 Jul 2009 11:11:04 GMT

یک روز آموزگار از دانش آموزانی که در کلاس بودند پرسید آیا میتوانید راهی غیر تکراری برای ابراز عشق ، بیان کنید؟

برخی ازدانش آموزان گفتند با بخشیدن عشقشان را معنا می کنند.

برخی «دادن گل و هدیه» و «حرف های دلنشین» را راه بیان عشق عنوان کردند.

شماری دیگر هم گفتند «با هم بودن در تحمل رنجها ولذت بردن از خوشبختی» را راه بیان عشق می دانند.

در آن بین، پسری برخاست و پیش از این که شیوه دلخواه خود را برای ابراز عشق بیان کند، داستان کوتاهی تعریف کرد:

یک روز زن و شوهر جوانی که هر دو زیست شناس بودند طبق معمول برای تحقیق به جنگل رفتند. آنان وقتی به بالای تپّه رسیدند درجا میخکوب شدند...
یک ببر بزرگ، جلوی زن و شوهر ایستاده و به آنان خیره شده بود.

شوهر، تفنگ شکاری به همراه نداشت و دیگر راهی برای فرار نبود.
رنگ صورت زن و شوهر پریده بود و در مقابل ببر، جرات کوچک ترین حرکتی نداشتند.

ببر، آرام به طرف آنان حرکت کرد...

همان لحظه، مرد زیست شناس فریادزنان فرارکرد و همسرش را تنها گذاشت.

بلافاصله ببر به سمت شوهر دوید و چند دقیقه بعد ضجه های مرد جوان به گوش زن رسید.

ببر رفت و زن زنده ماند...

داستان به اینجا که رسید دانش آموزان شروع کردند به محکوم کردن آن مرد.

اما پسرپرسید : آیا می دانید آن مرد در لحظه های آخر زندگی اش چه فریاد می زد؟

بچه ها حدس زدند حتما از همسرش معذرت خواسته که او را تنها گذاشته است!

پسر جواب داد: نه، آخرین حرف مرد این بود که : عزیزم ، تو بهترین مونسم بودی.ازپسرمان خوب مواظبت کن و به او بگو پدرت همیشه عاشقت بود...

قطره های اشک، صورت پسر را خیس کرده بود که ادامه داد: همه زیست شناسان میدانند ببر فقط به کسی حمله می کند که حرکتی انجام می دهد و یا فرار میکند .

پدر من در آن لحظه وحشتناک ، با فدا کردن جانش پیش مرگ مادرم شد و اورا نجات داد. این صادقانه ترین و بی ریاترین ترین راه پدرم برای بیان عشق خود به مادرم و من بود

استعداد

gharoghati2020 — Fri, 03 Jul 2009 13:08:30 GMT

دخترک پیانو را دوست نداشت . اما عاشق موسیقی بود. ساعات کلاس پیانو و تحمل چهره مسخره ، خسته کننده و تکراری استاد پیانو برایش طاقت فرسا بود. هر روز با چهره تکراری اش با آن عینک گرد و موهای کم پشت و مشکی اش و اودکلنی که از دید دخترک بوی گند میداد، با یک لبخند دلقک وار و یک کیف چرمی مشکی پر از نت، سر ساعت، نه یک دقیقه زودتر نه یک دقیقه دیرتر زنگ خانه را به صدا در می آورد. وقت شناسی عذاب آور است. حداقل در مکتب کودکان اینچنین است. چنین افرادی ذره ای از حق " گاهی دیر کردن" خود استفاده نمی کنند. خشک و لاابالی. دقیقا لا ابالی ، لاابالی در وقت نشناسی ، لاابالی در گاهی سر وقت حاضر نشدن ، لاابالی در گاهی زودتر نرفتن، حداقل برای خوشحالی دخترکی که از چند دقیقه زودتر از شر استاد موسیقی اش خلاص شدن از شادی پر در می آورد. خلاص شدن از آن قیافه ای که بوی نظم می دهد. بوی گند نظم، نظمی که همواره در برابر کودکی قرار می گیرد، در برابر همه چیز و در برابر هیچ. به ویژه هیچ. مردک استاد موسیقی است، همین و بس. او تنها یک استاد موسیقی است. کسی که به خوبی نتهای روی کاغذ را می شناسد، به خوبی مکان کلاویه های پیانو را می داند و به زیبایی می تواند سونات های پیانوی بتهوون و شوپن را اجرا کند: او در حقیقت هیچ چیز از موسیقی نمی داند. این مفهوم موسیقی نیست، مفهوم شناخت نتها نیست. او نمی تواند درک کند که در پس فشردن هر کلید پیانو تولد و مرگی نهفته است. به شدت گذرا و ساده. نوای هر نت در میان دیگر نتها گم می شود و این گم شدنها در کنار هم نوایی معطر و ساده را فراهم می آورند. دخترک با استعداد است. پدرش می گوید او می تواند یک استاد پیانوی بزرگ شود ، درست مانند استاد خودش. او کاملا درست می گوید. دخترک می تواند یک استاد پیانوی بزرگ شود. استعدادش را دارد. استعداد استاد شدن ، مشهور شدن ، شیک پوشیدن و اودکلن زدن ، سر وقت حاضر شدن ، یک کیف چرمی پر از نت حمل کردن ، نواختن آثار بزرگ ؛ او استعداد همه اینها را دارد : استعداد مردن را. استعداد فراموش کردن گردش در میان درختان جنگل و قرار گرفتن پشت پیانوی غول پیکر ، استعداد مانند دیوانه ها با اسب سفیدش حرف نزدن ، استعداد زیر باران خیس نشدن و سرما نخوردن ، همه ما این استعداد را داریم. استعداد بالقوه نابود کردن کودکی و پریدن در آغوش ملاکها.

ice — Wed, 27 May 2009 16:15:44 GMT

به احترام اشک هایی

که بر گونه هایم

خشک گردید

به احترام بغض هایی

که فرصت باریدن پیدا نکردند

و به احترام

زیبا ترین هدیه خداوند ( عشق )

سکوتی می کنم

یه سنگینی فریاد .

به راستی که ساده است چیدن گلی

                                و ستایش کردن آن

                                      و از بین بردن آن ...

هیچ نمانده جز اینکه بگویم

چه سخت است یاد آوردن آن لحظه که در پی

فریاد های مکرر دوستت دارم هایم به سادگـــــــی

دوســــــتــــــــــم   نــــداشـــــــــــــت

تولدت مبارک

yousef — Mon, 04 May 2009 18:07:18 GMT

تولدت مبارک عسل جون

چه لطيف است حس آغازي دوباره،
و چه زيباست رسيدن دوباره به روز زيباي آغاز تنفس…
و چه اندازه عجيب است ، روز ابتداي بودن!
و چه اندازه شيرين است امروز…
روز ميلاد…
روز تو!
روزي که تو آغاز شدي!
تولد مبارک
***********************************************

خواستم برايت هديه بگيرم
گل گفت: که مرا بفرست که مظهر زيباييم
برگ گفت: که مرا بفرست که مظهر ايستادگي ام
بيد گفت: که مرا بفرست که مظهر ادبم که هميشه سر به زير دارم
به فکر فرو رفتم و
سرم را به زير انداختم به ناگاه قلبم را ديدم
که بهترين چيز در زندگيم هست
به ناگه فرياد زدم
که قلبم را مي فرستم چون
او
خود زيباست، مظهرايستادگيست
سربه زيرو با نجابتست
تولدت مبارک

*******************************

روز تولدت شد و نيستم اما كنار تو
كاشكي مي شد كه جونمو هديه بدم براي تو
درسته ما نميتونيم اين روز و پيش هم باشيم
بيا بهش تو رويامون رنگ حقيقت بپاشيم
ميخوام برات تو روياهام جشن تولد بگيرم
از لحظه لحظه هاي جشن تو خيالم عكس بگيرم
من باشم و تو باشي و فرشته هاي آسمون
چراغوني جشنمون، ستاره هاي كهكشون
به جاي شمع ميخوام برات غمهات و آتيش بزنم
هر چي غم و غصه داري يك شبه آتيش بزنم
تو غمهات و فوت بكني منم ستاره بيارم
اشک چشاتو پاک کنم نور ستاره بكارم
كهكشونو ستاره هاش درياو موج و ماهياش
بيابونا و بركه هاش بارون و قطره قطره هاش
با هفت تا آسمون پر از گلاي ياس وميخک
با ل فرشته ها و عشق و اشتياق و پولک
عاشقتو يه قلب بي قرار و کوچک
فقط مي خوان بهت بگن :.
.
.
.
. تولدت مبارک

***********************************************

2 آهنگ جديد و بسيار زيبا با صداي ميثاق

ice — Fri, 03 Apr 2009 20:04:18 GMT

DownLoad ...... MP3 128

Eltemas

Zendegi

ice — Fri, 03 Apr 2009 08:05:18 GMT

ساقه شکستن,قانون طوفان است,تو نسیم باش ونوازش کن.

سال نو

ice — Sat, 21 Mar 2009 19:47:28 GMT

سلام به همه دوستان و نويسندگان

سال نو همه ي شما مبارك.سالي خوش و بدون غم را براي شما و خانواده ي گراميتان آرزومندم.

سال نوتون جديد

فلسفه عید نوروز

ice — Sat, 21 Mar 2009 19:45:18 GMT

ایرانیان باستان

سر آغاز جشن ِ نوروز، روز نخست ماه فروردین (روز اورمزد) است و چون برخلاف سایر جشن‌ها برابری نام ماه و روز را به دوش نمی‌کشد ، بر سایر جشن‌ها‌ی ایران باستان برتری دارد. در مورد پیدایی این جشن افسانه‌های بسیار است ، اما آنچه به آن جنبه‌ی راز وارگی می‌بخشد ، آیین‌های بسیاری است که روزهای قبل و بعد از آن انجام می‌گیرد. اگر نوروز همیشه و در همه جا با هیجان و آشفتگی و درهم ریختگی آغاز می‌شود ، حیرت انگیز نیست چرا که بی‌نظمی یکی از مظاهر آن است. ایرانیان باستان ، نا آرامی را ریشه‌ی آرامش و پریشانی را اساس سامان می‌دانستند و چه بسا که در پاره‌ای از مراسم نوروزی ، آن‌ها را به عمد بوجود می‌آوردند ، چنان که در رسم باز گشت ِ مردگان (از 26 اسفند تا 5 فروردین) چون عقیده داشتند که فروهر‌ها یا ارواح درگذشتگان باز می‌گردند ، افرادی با صورتک‌های سیاه برای تمثیل در کوچه و بازار به آمد و رفت می‌پرداختند و بدینگونه فاصله‌ی میان مرگ و زندگی و هست و نیست را در هم می‌ریختند و قانون و نظم یک ساله را محو می‌کردند. باز مانده‌ی این رسم ، آمدن حاجی فیروز یا آتش افروز بود که تا چند سال پیش نیز ادامه داشت. از دیگر آشفتگی‌های ساختگی ، رسم میر نوروزی ، یعنی جا به جا شدن ارباب و بنده بود. در این رسم به قصد تفریح کسی را از طبقه‌های پایین برای چند روز یا چند ساعت به سلطانی بر می‌گزیدند و سلطان موقت ? بر طبق قواعدی ? اگر فرمان‌های بیجا صادر می‌کرد ، از مقام امیری بر کنار می‌شد. حافظ نیز در یکی از غزلیاتش به حکومت ناپایدار میر نوروزی گوشه‌ی چشمی دارد: سخن در پرده می‌گویم ، چو گل از غنچه بیرون‌ای که بیش از چند روزی نیست حکم میر نوروزی. خانه تکانی هم به این نکته اشاره دارد ؛ نخست درهم ریختگی ، سپس نظم و نظافت. تمام خانه برای نظافت زیر و رو می‌شد. در بعضی از نقاط ایران رسم بود که حتا خانه‌ها را رنگ آمیزی می‌کردند و اگر میسر نمی‌شد ، دست کم همان اتاقی که هفت سین را در آن می‌چیدند ، سفید می‌شد. اثاثیه‌ی کهنه را به دور می‌ریختند و نو به جایش بقيه در ادامه مطلب

پیر عاقل (داستان کوتاه)

ice — Sat, 21 Mar 2009 19:44:18 GMT

پیرمردی 92 ساله که سر و وضع مرتبی داشت در حال انتقال به خانه سالمندان بود. همسر 70 ساله‌اش به تازگی درگذشته بود و او مجبور بود خانه‌اش را ترک کند. پس از چند ساعت انتظار در سرسرای خانه سالمندان، به او گفته شد که اتاقش حاضر است. پیرمرد لبخندی بر لب آورد. همین طور که عصا زنان به طرف آسانسور می‌رفت، به او توضیح دادم که اتاقش خیلی کوچک است و به جای پرده، روی پنجره‌هایش کاغذ چسبانده شده است. پیرمرد درست مثل بچه‌ای که اسباب‌بازی تازه‌ای به او داده باشند با شوق و اشتیاق فراوان گفت: «خیلی دوستش دارم.»

به او گفتم: ولی شما هنوز اتاقتان را ندیده‌اید! چند لحظه صبر کنید الآن می‌رسیم.

او گفت: به دیدن و ندیدن ربطی ندارد. شادی چیزی است که من از پیش انتخاب کرده‌ام. این که من اتاق را دوست داشته باشم یا نداشته باشم به مبلمان و دکور و... بستگی ندارد، بلکه به این بستگی دارد که تصمیم بگیرم چگونه به آن نگاه کنم. من پیش خودم تصمیم گرفته‌ام که اتاق را دوست داشته باشم. این تصمیمی است که هر روز صبح که از خواب بیدار می‌شوم می‌گیرم.

من دو کار می‌توانم بکنم. یکی این که تمام روز را در رختخواب بمانم و مشکلات قسمت‌های مختلف بدنم که دیگر خوب کار نمی‌کنند را بشمارم، یا آن که از جا برخیزم و به خاطر آن قسمت‌هایی که هنوز درست کار می‌کنند شکرگزار باشم.

هر روز، هدیه‌ای است که به من داده می‌شود و من تا وقتی که بتوانم چشمانم را باز کنم، بر روی روز جدید و تمام خاطرات خوشی که در طول زندگی داشته‌ام تمرکز خواهم کرد.

سن زیاد مثل یک حساب بانکی است. آنچه را که در طول زندگی ذخیره کرده باشید می‌توانید بعداً برداشت کنید.

بدین خاطر، راهنمایی من به تو این است که هر چه می‌توانی شادی‌های زندگی را در حساب بانکی حافظه‌ات ذخیره کنی.

از مشارکت تو در پر کردن حسابم با خاطره‌های شاد و شیرین تشکر می‌کنم. هیچ می‌دانی که من هنوز هم در حال ذخیره کردن در این حساب هستم؟

راهنمایی‌های ساده زیر را برای شاد بودن به خاطر بسپارید
1. قلبتان را از نفرت و کینه خالی کنید.
2. ذهنتان را از نگرانی‌ها آزاد کنید.
3. ساده زندگی کنید.
4. بیشتر بخشنده باشید.
5. کمتر انتظار داشته باشید.

سال 1388

siamak — Fri, 20 Mar 2009 21:50:41 GMT